For successful parties

In juli of augustus 2005 wou ik de zolder van één van mijn broers gaan opkuisen. “Je breekt er je benen!” Zei mijn schoonzus. Daarmee was die kous af ten gevolge waarvan in de titel vermelde en ik een aantal gespannen weken met elkaar opgescheept gezeten hebben in 1050 Brussel of Elsene BE, meer exact tot de negende augustus.
Mijn broer zelf is vóór zijn studententijd antiek beginnen sparen. Wat de inhoud van zijn zolder allemaal bevat is mij tot op heden een raadsel. Wellicht vindt ook zijn antiek er een onderkomen en mogelijks twee Weense caféstoelen waaronder een verfraaide nummer veertien versie en één gelijkend aan Thonets bankierstoel. De Weense stoelen zelf heb ik mét toelating van de uitbater in 1998 of de jaren ervoor opgepikt van de stapel nog niet gehakt brandhout van de Grutto, vroegere cafetaria van het natuurreservaat “De Bourgoyen-Ossemeersen”. Normaal gezien daar terechtgekomen door een modernisering van het interieur. Thuis in Gent ben ik één van de twee stoelen beginnen oplappen. Volgens sommigen was ik er misschien beter afgebleven want inderdaad had ik toen nog niet het nodige geduld om dit soort karwei tot een goed einde te brengen. Maar tegenwoordig echter wel!
In Brussel, waar Sam woonde sinds 1998, heeft altijd voor zover ik ervan op de hoogte was en nog steeds ben een tafel met twee stoelen gestaan. Hij is ingetrokken bij N. die om een of andere reden ergens anders gaan wonen is. Zelf had ik gewoon iets niet begrepen van het O.C.M.W. van Gent. Er staan daar nog een tweetal andere stoelen in huis maar dat is een ander verhaal. De tafel heeft poten zoals tafels die wel meer gecombineerd worden met stoel nummer 14. Nu dacht ik van de poten van de tafel terug natuurlijk te maken en het blad te overschilderen in dezelfde kleur namelijk wit hoewel ik vandaag tussen de reclames tengevolge van de cookies de afgelopen maand vastgesteld hebt dat je het evengoed andersom kunt doen. De ene stoel is na een grondige afkrabbeurt gebeitst met tja, een soort kleur van eik. “Eux” die ooit het appartement kunnen overnemen doen hier dan nog mee wat ze willen. Er is nog heel wat werk voor de boeg vooraleer het appartement terug verhuurbaar is. Dat is niet helemaal mijn schuld, volgens de gemiddelde expert deel ik hopelijk voor 0% in de schade. Maar er is een groot gat in het plafond van de keuken. Het papier op de verdieping erbven, de zolderverdieping, komt al los na maximum vijf jaar. Sam zijn stoelen zien eruit als een hybride van een bepaalde versie van nummer 14 en dan een stoel die je sinds de jaren ’50 nogal veel vindt in slaapkamers of is die stoel zelf. Onlangs zag ik een identiek exemplaar in de Vredestraat 44, 1050 Elsene, BelgiĆ«. Het is bruingelakt en staat in de winkel bijna op de grens met de surfsectie op hetzelfde adres maar meer achterin het gelijkvloers. Mogelijks is het daar gekomen via het plaatselijk O.C.M.W. zoals misschien veel van Sam’s meubilair.
Veel van deze antieke stoelen, nu opnieuw mode, zijn in de loop der jaren op de vuilbakken geraakt. Waar zijn anders de miljoenen exemplaren nummer 14, waarvan sprake in Wikipedia, gebleven? Zelf heb ik ooit bij IKEA een Weense barkruk gekocht waarvan ik niet meer kan denken waar hij gebleven is alhoewel hij zich nu misschien toch maar gewoon op de zolder van mijn broer bevindt.

Leave a Reply

Your email address will not be published.